1677 - Urriðafoss og umhverfi

Gamla myndin.
Sennilega er þetta nýja (gamla) brúin á Glúfurá í Borgarfirði.

Nú er ég nýbúinn að setja upp blogg. Þessvegna er engin ástæða fyrir mig til að fara strax að byrja á því næsta. Get bara ekki stillt mig. Horfði á lokin á söngvakeppninni í sjónvarpinu í gærkvöldi. Þetta var eiginlega ekkert spennandi. Ísland kom svo snemma úr hattinum. Var farinn að halda að samkomulag væri komið á um að draga Ísland út síðast. Annað sem pirrar mig gegndarlaust hjá rúvinu er að þar er fullyrt í dagskrárkynningu að Evrópukeppnin í fótbolta sé haldin á RUV. Auðvitað þarf ákveðinn skammt af útúrsnúningi til að skilja þetta þannig, en ég er nú bara þannig gerður.

Seinna. Já, mun seinna. Um síðustu helgi skoðaði ég Urriðafoss og nýju Þjórsárbrúna. Ég hef nokkrum sinnum keyrt yfir þá brú og maður verður varla var við það. Sér þó gömlu brúna og ég man vel eftir því þegar ég sá hana fyrst. Hélt þá jafnvel að keyra ætti eftir boganum. En nóg um það.

Af þessum fyrirbrigðum tók ég nokkrar myndir og má sjá þær hér: (8 talsins)

Skilti.

Gufan úr fossinum.

Brú I

Brú II

Brú III

Foss I

Foss II

Foss III

Ekki er mikið um þessar myndir að segja. Fossinn er vatnsmikill og eftirtektarverður. Svo nálægt nýju brúnni er hann að gufan frá honum sést þaðan ef vel er að gáð.

Á Eyjunni er stungið uppá því (sem aðferð til að láta útlendinga trúa okkur) að gera Vigdísi Hauksdóttur að forsætisráðherra. Ef ég ætti að velja milli Jóhönnu Sigurðardóttir og hennar í þetta hlutverk mundi ég nú velja Jóhönnu. Auðvitað er líklegt að Vigdís yrði ekki forsætis nema örfáa daga en hugsanlegt er samt að hún gæti eyðilagt heilmikið. Eins og nú er eyðileggur hún einkum framsóknarflokkinn og það er í lagi mín vegna.

Var á Akranesi og þar í nágrenni mestallan miðvikudaginn og þar var bálhvass. Það sem ég kalla bálhvassan vind, kalla sumir (t.d. Sigurður Þór) kannski bara golu. Þegar ég var á Vegamótum á Snæfellsnesi og þurfi gjarnan að svara daglega mörgum tugum fyrirspurna um færð á heiðunum komst ég að því að ekki er gott til árangurs að trúa öllu. Helst þurfi maður að þekkja þá vel sem farið höfðu yfir heiðarnar. Man að ég treysti rútubílsjórunum alltaf best.

Bátur á siglingu II.

1676 - Blogg um blogg

Gamla myndin.
Hef ekki hugmynd um hvaða bær þetta er.

Þeim til upplýsingar og uppörvunar sem gaman hafa af bloggskrifum og spekúlera dálítið í þeim get ég sagt að þegar ég skrifa ekki neitt koma samt um 35 til 40 heimsóknir á síðuna mína daglega. Ef ég skrifa eitthvað (næstum sama hvað) fjölgar heimsóknunum verulega og fara gjarnan í svona 100 til 150. Ef ég reyni svo að skrifa um eitthvað merkilegt sem mikið er í fréttum þann daginn og hef fyrirsögnina krassandi (eða nafn sem mikið er í fréttum) geta heimsóknirnar vel farið í svona 3 til 4 hundruð eða jafnvel meira. Hef ekki athugað hvaða áhrif linkanir í fréttir og það að skrifa oft á dag hafa, en þau gætu verið einhver.

Eitt helsta einkennið á mínu bloggi er kannski það að ég birti alltaf núorðið tvær myndir. (Já,og númerin auðvitað) Aðra myndina hef ég ætíð gamla og hina nýlega. Gömlu myndirnar sem ég birti eru svosem úr mínum fórum en ekkert endilega teknar af mér. (Þó flestar séu það) Nýlegu myndirnar eru hinsvegar allar teknar af mér og lélegar eftir því. Kannski hafa myndirnar einhver áhrif á heimsóknafjöldann.

Ég skrifa sjaldan frásagnir af einhverju heldur yfirleitt hugleiðingar um allan skollann. Segi oft frá bókum sem ég hef nýlega lesið eða hinu og þessu öðru og reyni af öllum mætti að festast ekki í einhverjum ákveðnum skorðum. Samt væri það eflaust miklu auðveldara. Hugleiðingar um fréttir dagsins væru það t.d. , en vafalaust yrðu þær oft úreltar því ég nenni ekki að vera síhlaupandi í tölvuna og bloggandi oft á dag. Finnst það ekki viðeigandi. Þegar svolítið er beðið með birtingu er oft hægt að þurrka ýmsan óþarfa út.

Helvísis læti eru í klukkuni. Hún er að verða hálfellefu. Þetta endar sennilega með því að maður verður að fara á fætur. Klukkan á bakarofninum (sem er mikið notuð hér) ruglaðist í rafmagnsleysinu um daginn og svo ruglaði ég hana enn meir þegar ég fór að reyna að laga hana.

Fór út að labba áðan og datt þetta m.a. í hug:

Reykingar minnka markvert
mjög er á hjólum þeyst.
Strætóinn stoppar bráðum
og allt er í heiminum trist.

Kannski hefði þetta vel getað orðið vísa ef ég hefði lagt mig eftir rími og stuðlum. Stundum eru samt slík hjálpartæki samt bara til trafala. Man að ég gerði fyrstu ljóðlínuna (ef hægt er að tala um slíkt) þegar ég sat á bekk og sá sígarettustubb á gangstígnum.

Það er ekki mitt að ákveða að fólk eigi að hugsa öðruvísi en það gerir. Var að enda við að lesa hverju ÓRG forseti svaraði á beinni línu hjá DV. Hann er ansi sleipur að svara fyrir sig. Sum svörin voru þó hvorki fugl né fiskur. (Jafnvel hártoganir og skreytni). Á þeim spretti sem eftir er fram að forsetakosningum óttast ég meira að Þóra Arnórsdóttir leiki illilega af sér en að gamli refurinn ÓRG geri það. Samt býst ég frekar við að styðja Þóru. Sérstaklega ef hún kemst klakklaust í gegnum þann hildarleik sem framundan er.

Bátur á siglingu I.

1675 - Speglasjónir

Gamla myndin.
Reykjavíkurtjörn. Ekki merkileg mynd en áreiðanlega gömul.

Nú hef ég ekkert farið á tölvu (og þar af leiðandi ekki séð Fésbókina) í næstum tvo daga og lítið sem ekkert hlustað eða horft á fréttir í jafnlangan tíma. Það er ekki laust við að ég fái þá tilfinningu þegar ég skruna yfir fésbókarstaglið að ég hafi misst af einhverju og þar sé margt merkilegt að finna. Er þetta eðlilegt? Ég held ekki. Eiginlega má þetta tölvurugl alveg missa sig. Ég ætla ekki að nota tíma minn til að sökkva mér niður í eitthvað sem í rauninni er úrelt orðið. Samt er það svo að á netinu gerast hlutirnir. Þeir tefja líka fyrir fólki að gera eitthvað að gagni. Það er sífellt að leita að einhverju svakalega merkilegu og má aldrei vera að því að horfa á litlu hlutina sem aðrir hafa engan áhuga á af því að þeir eru sífellt að leita að þessu svakalega merkilega.

Ef ég kemst að þeirri niðurstöðu sjálfur og einn að ég hafi rithöfundarhæfileika þá hef ég þá. Engu máli skiptir hvað öðrum finnst. Með þá hæfileika (séu þeir til staðar) gildir það sama og með aðra. Til þess að þeir komi að einhverju gagni þarf stöðuga og mikla ástundum. Af sjálfu leiðir að hún getur vel orðið til þess að annað sitji á hakanum. Þessvegna eru flestir svona skrýtnir. Þeir hafa nefnilega hæfileika til einhvers en oft verður eitthvað utanaðkomandi til þess að trufla ástundunina. Þá er áherslan semsagt lögð á það sem heldur viðkomandi frá því að sinna sínu hugðarefni og þannig fer mikið magn ónýttra hæfileika til spillis. En af hverju er þetta svona. Veit það ekki. Best að hugsa svolítið um það.

Bloggið er sú leið sem ég hef fundið fyrir það sem mér finnst vera mínir aðalhæfileikar. Þörf mín til að gera eitthvað enn stærra og merkilegra en blogga hefur í áranna rás verið trufluð af mörgu. Tíunda það ekki hér. Hvað þarf sá sem sískrifandi er að hafa til brunns að bera. Nú, hann þarf einkum að fá aðra til að trúa því að hann sé afburðasnjall. Það verður hann ekki nema með mikilli ástundun eins og fyrr er skrifað. Sumir eru svo heppnir að sérhæfileikar þeirra uppgötvast fljótt (einkum af þeim sjálfum) og þeir búa þá jafnfram við þannig aðstæður að sérgáfa þeirra nýtur mikillar athygli og stuðnings.

Er þá ef til vill hægt að rækta trú barna og unglinga á það að þau geti gert eitthvað merkilegt og eiginlega hvað sem er? Það er margt sem bendir til að svo sé og frásögnin af þeim Polgar systrum ungversku sýnir að hugsanlega er þetta alveg hægt.

Slípaðir steinar.

1674 - Alþingi og ÓRG

Gamla myndin.
Bifrastarmynd. Á leið í útivist. Hugsanlega er það Árni Reynisson sem er fánaberi þarna og á eftir honum gætu verið Birgir Marínósson, Arngrímur Arngrímsson og Jón Eðvald Alfreðsson. Annars eru menn heldur kuldalegir þarna.

Oft er ég nokkuð ánægður með það sem ég set á bloggið mitt. Enda er það eins gott. Nokkrum sinnum hef ég samt verið hundóánægður með það. Sem betur fer hafa lesendur orðið fáir í þau skipti. Á margan hátt er ég nokkuð ánægður með það sem ég var að enda við að setja þangað núna.

Sem betur fer hef ég lítið lent í því að kommentakerfið mitt hafi verið tekið yfir af einhverjum sem þykir óskaplega gaman að rífast. Það hef ég þó séð hjá öðrum í einhverjum mæli. Hugsanlega hefur það samt minnkað í seinni tíð. Kannski eru rifrildisseggirnir allir farnir á fésbókina. Þar geta menn rifist eins og rófulausir hundar án þess að nokkur taki eftir því. Sumir vilja líka umfram allt lesa slík skrif og gera það líklega og eru því hættir að hanga á blogginu.

Því vil ég spyrja:

1.      Er bloggið að hreinsast?

2.      Er hættulegt að vera með vinstrisinnaðar skoðanir hér á sjálfu Moggablogginu?

3.      Er bloggrúnturinn að breytast hjá mörgum?

4.      Hvernig er best að fylgjast með þeim sem maður vill þó fylgjast með?

5.      Er best að nota fésbókina til að fylgjast með ættingum og skyldmennum?

Kannski eru þessar spurningar litaðar af því sem mér sjálfum finnst. Við því er lítið að gera. Kannski velti ég þessum málum alltof mikið fyrir mér og e.t.v. er bara best að haga sér eins og manni dettur í hug í það og það skiptið.

Það er fyrst og fremst asnaskapur hjá þingmönnum að láta svona í sambandi við málþófið. Meðan svona er látið hrynur valdið frá þinginu, þessari gömlu og virðulegu stofnun. Það eru fyrst og frems stjórnvöld (mismunandi heimsk) og forsetaembættið sem tína upp molana sem þingið kastar frá sér. Jóhönnu og Steingrími hefur mistekist með öllu að gera sig gildandi. Þau virðast enn halda að valdið sé hjá þinginu. Svo er bara alls ekki. Vald fjölmiðla og kjaftæðisins á netinu er allt of mikið. Alþingi þarf að endurreisa. Forseti þingsins og formenn stjórnmálaflokkanna geta það, en vilja ekki. Getur verið að þau hafi einhverja hagsmuni af niðurlægingu þess? Eða skilja þau alls ekki eðli málsins?

Ég verð að álíta Ólaf Ragnar Grímsson vera fulltrúa gamla tímans í komandi forsetakosningum. Er gamli tíminn verri en sá nýji? Ekki endilega, en með því að hleypa ekki því nýja að er verið að tryggja stöðnun. Flokkspólitík ræður alls ekki öllu í forsetakosningum. Heldur ekki hvað búið er að gerast undanfarin ár. Horfa skal fram á veginn og ímynda sér að hlutirnir fari batnandi. Breytingarnar sem ÓRG er búinn að gera á forsetaembættinu fara ekkert, en hann gæti þvælst fyrir ef hann vill stjórna öllu.

Sagt er að giftir karlar lifi lengur en þeir ógiftu. Þessu get ég vel trúað. En hvað með giftar konur? Getur verið að þær lifi líka lengur? Mínar rannsóknir benda til að ungt fólk lifi lengur en það sem gamalt er. Samt má reikna með að það drepist á endanum. Frásagnir af öllum þessum rannsóknum þreyta mig. Aldrei fær maður að vita allt sem máli skiptir. Nýjasta forsetakosningakönnunin skilst mér t.d. að hafi verið þeim annmarka háð að aðeins fólk á aldrinum 18 – 67 ára var spurt. Hvers eigum við gamlingjarnir að gjalda?

Einu sinni á sjöunda áratugnum fórum við Hvergerðingarnir til Hafnarfjarðar til að keppa í fótbolta. Ég var í makinu í fyrri hálfleik. Eftir hann var staðan 8:0 Hafnfirðingum í vil. Þá var Sigurjón Skúlason settur í markið fyrir mig. Leikurinn tapaðist samt 14:0. Það þykir víst ekkert mikið, nú til dags. Samt er þetta áreiðanlega stærsta tap sem ég hef tekið þátt í.

Eins og fjólubláir draumar.

1673 - 42

Gamla myndin.
Margrét Sigvaldadóttir.

Munurinn á núverandi ríkisstjórn og þeim sem á undan hafa verið er sá að sú núverandi kemur ekki sínum uppáhaldsmálum í gegnum alþingi. (Kattasmölun ehf.) Fyrri ríkisstjórnir gátu næstum treyst því að koma hvaða vitleysu sem er þar í gegn. (Íraksstríðið t.d.) Núverandi ríkisstjórn á við margskonar vanda að stríða. Stjórnarandstaðan einbeitir sér einkum að því að koma henni frá. Vinsældirnar fara hraðminnkandi og það er ekki nóg með að fyrrum stuðningsmenn séu orðnir á móti henni heldur er Ólafur Ragnar stöðugt að pota í hana. Á endanum er maður næstum farinn að vorkenna henni.

Seinna meir mun áranna eftir síðustu aldamót verða minnst vegna stjórnmálalegrar ólgu. Ekki ólíkra fyrstu árum tuttugustu aldarinnar. Segja má að uppkastið þá og samningarnir við Dani hafi valdið svipaðri ólgu og hrunið núna. Kreppan mikla eftir 1930 og heimsstyrjöldin og hernámið ollu einnig verulegum breytingum hér á landi. Að líkja hruninu sem varð árið 2008 við borgarastríðið sem segja má hafi geysað hér á þrettándu öld eða móðuharðindin á þeirri átjándu er fjarri öllu lagi og sýnir bara fáfræði þeirra sem halda öðru eins fram.

Mín tilfinning er sú að með hruninu hafi lífskjör öll á landinu og efnahagslíf færst afturábak um sex til tíu ár og munar svo sannarlega um minna. Stjórnmálalegar afleiðingar hrunsins eru samt alls ekki allar komnar fram. Vel má búast við að stjórnarfarið allt ásamt flokkakerfinu breytist verulega á næstu árum.

Ég held ég hafi sagt það áður að í raun er einungis um tvenns konar þróun að ræða. Annaðhvort í átt til Evrópu eða Norður-Ameríku. Einangrunarstefna er ekki kostur og getur aðeins ríkt hér í stuttan tíma eftir að við Íslendingar höfum kynnst frelsinu. Sameining við eða náin samvinna við fjarlæg ríki eða ríkjasambönd getur aldrei þrifist til lengdar. Til þess erum við Íslendingar of fáir og hagsmunirnir of ólíkir.

Hætt er við að reynt verði að lesa alltof mikið í úrslit væntanlegra forsetakosninga. Fjölmiðlastríð mikið er að skella á þar og reynt verður að gera úrslitin sem jöfnust og mest spennandi. Á meðan fjölmiðlar og fleiri verða uppteknir við þær kosningar eru auðvitað mörg önnur mál sem brýnt er að ráða framúr. 

En sleppum því. Vorið er á leiðinni og nú er sennilega ekkert sem getur stöðvað það. Hvort það verður hlýtt, kalt, þurrt eða vætusamt á samt eftir að koma í ljós. Ekkert getur komið í veg fyrir að sumarið fylgi í kjölfarið og best er að hafa áhyggjur af einhverju öðru en pólitík. Eða bara engar áhyggjur.

Allir eru í afneitun og fýlu segir Jónas Kristjánsson og hefur einkennilega rétt fyrir sér þar. Stjórnmálaástandið situr ótrúlega mikið í mönnum og það er ekkert gaman að vera Íslendingur lengur. Eins og landið er nú skemmtilega gert. Man að ég var alltaf dálítið ósáttur við að Slartibartfast skyldi fá verðlaun fyrir firðina í Noregi en að ekki væri minnst á Íslandið góða. Kannski skapaði hann það bara ekki.

Þröngt mega sáttir sitja. (Og ósáttir troða sér.)

1672 - ÓRG bætir við sig störfum

Gamla myndin.
Hef ekki hugmynd um hver þetta eru en myndin er áreiðanlega frá Bifröst.

Einkennilegt að vera kominn með snert af mótorhjólabakteríu án þess að hafa nokkurntíma komið á mótorhjól. Ef ég man rétt er ég búinn að skrifa tvisvar um slík mál og hér kemur líklega enn eitt skiptið. Mér finnst þetta skárra en forsetakosningarnar sem allir eru að hamast við að skilgreina þessa daganana.

Nú er ég semsagt að lesa í kyndlinum mínum (Harpa notar ekki upsilon þegar hún öfundast útí kyndilinn hans Atla og er það áhugavert réttritunaratriði.) bókina um gamla manninn sem fór á pizzuhjólinu sínu frá syðsta odda Suður-Ameríku til New York.

Reyndar gengur honum fremur hægt í byrjun. Lenti í snjó og hálku, varð fyrir flutningabíl og fótbraut sig og skemmdi hjólið. Nú er hann á leiðinni hjóllaus með ferju til einhvers bæjar í Chile sennilega til fundar við hjólið. Veit ekki hvað ég kem til með að tíunda nákvæmlega efni bókarinnar hér á blogginu, en hún er ágætlega skrifuð.

Því skyldi ég vera svona síbloggandi eins og ég er? Jú, ég skal segja ykkur það. Þetta er nefnilega enginn vandi og bara gaman þegar maður er búinn að venja sig á það. Sennilega er fátt af því sem ég geri meira útvortis en þetta. Finnst ekki einu sinni neitt sérlega gaman að tala lengur. Einu sinni var ég samt mikið fyrir það og talaði hátt.

Les stundum molana hans Eiðs Guðnasonar og verð að segja að stundum finnst mér þeir vera ósköp langir, leiðinlegir og fjalla um lítilvæg efni. Auðvitað er ekki auðvelt að ná til þeirra sem nota málið sem vinnutæki en þýðingarlaust er að vera sífellt að skammast í þeim. Fjölbreytnin er það sem blívur. Svo breytist málið í sífellu og þó Eiði hugnist ekki allt sem hann sér og heyrir er öruggt að sumar af uppáhaldsvitleysunum hans eiga eftir að verða fyrirmyndarmál.

Einu sinni hafði ég rosalega gaman af palindrómum. Minnir að þeir séu kallaðir samhverfur á íslensku og gott ef þeir baggalútsmenn voru ekki einu sinni að safna þeim. Verst að þeir eru oft sniðugri á útlendum málum. Man eftir þessum:

Anna panna.

En af dem der tit red med fane.

Madam Adam.

A man, a plan, a canal. Panama.

Líka hef ég auðvitað lesið skýringar á -Sator arepo tenet opera rotas- og sennilega var það sá fyrsti sem ég heyrði um.

Svo voru það (og eru) allar skammstafanirnar. T.d. sá ég eitt sinn í danski bók að auðvitað þýddi APOTHEK í rauninni: Alle piger og töse har en kusse!!

Hingað til hefur það tíðkast að fólki hefur með „nöd og næppe“ og langri og farsælli ástundum lítilsmetinna starfa tekist að verða einn af „handhöfum forsetavalds“. Nú hefur verið ákveðið að breyta þessu. Forsetinn tekur yfir störf handhafanna og hefur lítið fyrir því. Upphafsmaður þessarar nýjungar er Ólafur Ragnar Grímsson og mun hann hefja þessi störf sín um næstu áramót. Mikill sparnaður ætti að verða af þessu. M.a. þarf ekki að greiða Ólafi eftirlaun þó hann sé kominn á eftirlaunaaldur. Veit ekki með Jóhönnu en í hæstarétti eru menn teknir að gamlast nokkuð.

Það er kannski rétt að taka fram að þetta er ekki sagt í alvöru. Sumum finnst að aðrir eigi alltaf að sjá hvenær manni er alvara og hvenær ekki. Þannig er það bara ekki. Það er smámöguleiki (þó hann sé ákaflega lítill) að einhver trúi því sem hér að ofan er sagt um ÓRG. Þessvegna þetta.

Höfdi house og umhverfi.

1671 - Gunnar Helgi

Gamla myndin.
Þarna eru menn greinilega þreyttir. Mér virðist mega þekkja þarna Guðmar Magnússon, Pétur Esrason og Árna Reynisson a.m.k.

Fjölmiðlafárið í kringum forsetakosningarnar versnar stöðugt. Veit ekki hvar þetta endar. Áhugi minn á að leggja orð í forsetabelginn minnkar stöðugt. Ætli ég verði ekki að reyna að einbeita mér að öðru.

Í rauninni er hundleiðinlegt að spara. Best er að láta hverjum degi nægja sína þjáningu. Bara passa að þjáningin verði ekki of mikil. Best að losna við hana með því að eyða ótæpilega. En þá kemur árans samviskubitið og áhyggjurnar.

Já, það er erfitt þetta líf. Það endar samt að lokum. Það er kannski það versta. Eða það besta. Það sem mestu máli skiptir er tímabilið frá fæðingu til dauða. Skelfing var þetta spekingslegt hjá mér. Nú held ég að sé best að fara að sofa.

Kannski landsbyggðarmenn hafi ekki allir fattað djókinn þegar ég minntist á þá í gær. Sá svolítið eftir að hafa sagt þetta. Það er jafnvel hægt að hugsa sér að til séu húmorslausari menn en ég. Mér finnst sumir baggalútsbrandararnir a.m.k. meinfyndnir.

Er eiginlega svolítið foj yfir því hvað lítið er kommentað hér. Þó er það svo að eftir Moggabloggsteljaranum að dæma þá er bloggið mitt talsvert lesið. Þeir sem oft koma hingað og er alveg sama þó aðrir viti af því mættu semsagt alveg segja hæ og bæ stöku sinnum. Hef samt heyrt um að sumir bloggarar séu lagðir í hálfgert eineldi af ágengum kommenterurum. Ekki óttast ég slíkt.

Tek eftir því að Pressan talar um fasbók þegar hún meinar fésbók. Aðrir fjölmiðlar og netmiðlar virðast hafa fallið fyrir því síðarnefnda. Einnig ég og það án þess að vera miðill. Stuttar setningar eru mínar ær og kýr. Sjaldan verða þær of stuttar.

Var í gær að skoða gamalt blogg-skjal hjá mér. Þar sá ég bréf frá Gunnari Eysteinssyni. Hér er kafli úr því með leyfi höfundar (eða án):

Ég er búinn að keppast í nokkur ár við að koma vefsíðunni minni á framfæri, sem bíður uppá ókeypis þjónustu... án árangurs. Ég les bloggið þitt reglulega og ég man ekki hvaða færsla það var en þú nefndir það fyrir skömmu að þú vissir ekki hvað þú ættir að skrifa um, eða hvort þú ættir að skrifa blogg. Ég á kannski eftir að sjá eftir þessu, en værir þú til í að skrifa bloggfærslu um vefsíðulistann Topplistinn.is? Ef þú skrifar eitthvað neikvætt þá er það í fína lagi “bad publicity is good publicity”

Fyrir nokkrum árum (mörgum) datt mér í hug að koma á framfæri þjónustu sem væri ókeypis ( Leit.is er með svipaða þjónustu en þar er ársgjaldið 39.200 á ári) – Þetta var bara hugmynd á meðan  íslendingar “héldu” að þeir væru ríkasta þjóð í heimi. En þegar kreppan kom hugsaði ég með mér að núna er tími fyrir mig að bjóða upp á þessa þjónustu, hún er jú ókeypis. EN það er eins og fólk lifi ennþá í þeirri staðreynd að ókeypis sé drasl. 

 Með bestu kveðju,
Gunnar Helgi Eysteinsson
http://www.topplistinn.is

Sennilega hef ég alveg gleymt að sinna þessu þá og satt að segja fer ég ekki oft á þessa síðu og það er mest vegna þess að mér finnst ég hafa lítið að sækja þangað. Nú er ég semsagt búinn að minnast á hana og geri það kannski betur seinna.

Steinar og haf.

1670 - "Hvað höfum við gert ykkur?"

Gamla myndin.
Þessir spiluðu bridds hvenær sem tækifæri gafst. Að þessu sinni voru þeir útivið en það var ekki oft. Frá vinstri sýnast mér þetta vera Eyjólfur Þorkelsson, Árni Ragnar Árnason, Svavar Sigurðsson og ég veit ekki hver.

Spurning dagsins, vikunnar, mánaðarins og jafnvel ársins er fólgin í fyrirsögninni. Af gömlum vana skaut ég hér á milli gamalli mynd, en ætla núna að reyna að svara spurningunni sem líklega er ættuð frá útgerðarauðvaldinu.

Nú, það er ýmislegt og stjórnmálalegir andstæðingar ykkar hafa tíundað það af mikilli nákvæmni. Ég vil samt leggja áherslu á að ef samstaða næst um kvótamálið á þingi er engin ástæða til að efna til frekari illinda um það. Auglýsingar þær og auglýsingaeftirlíkingar sem dynja á fólki þessa dagana eru kannski einkum ætlað að hafa til áhrif á stjórnmálalega framvindu málsins. En þó vilji margra standi til þess að halda áfram deilunum um þetta mikilvæga mál er engin ástæða til þess. Nóg er nú samt. 

ÓRG segist vilja hafa kvótakerfið eftir sínu höfði. Þegar nafni hans Ketilsson lét gera rútur eftir sínu höfði (semsagt hæstar að aftan) var það hans mál. En þetta er mál sem mér finnst ekki að forsetinn eigi að ráða.

Hún Bibba á Brávallagötunni gæti komist í feitt með því að lesa DV reglulega. Ekki geri ég það. Nýjustu afurðirnar þar skilst mér að séu um bæjarstjóra sem kemur eins og þruma úr heiðskýru (með upsiloni) lofti til að berjast á banaspjótum um keisarans skegg. Eiður má eiga þetta. Ég nenni bara ekki að elta ólar við hvað sem er.

Auðvitað er leiðinlegt að vera svona illa að sér í íslensku, en þá ættu menn að gera eitthvað annað en að semja fyrirsagnir í dagblöð. Ég treysti mér vel til að slá margan blaðamanninn út í fyrirsagnagerð. Kannski gera þeir þó sumt vel. DV hefur staðið sig blaða best í Hrunfréttum og nú berja þeir á ÓRG eins og þeir best geta. 

Ætli þetta sé sýslufundarhretið sem nú er skollið á? Sólin er samt eitthvað að glenna sig. Og snjórinn fellur víst aðallega á rangláta (þ.e.a.s. landsbyggðarmenn).

Háhýsi.

1669 - Er partýið búið?

Gamla myndin. Sigurjón Guðbjörnsson.

Finnst óþarfi hjá Illuga Jökulssyni og fleirum (ha! Láru Hönnu - nei það getur ekki verið) að láta svona. Fólkið sem tekur þátt í sægreifaauglýsingunum gerir það áreiðanlega af góðum hug eingöngu. Það má hinsvegar alveg velta fyrir sér hugarfari þeirra sem kosta auglýsingarnar. Mér finnst þær ekki skemmtilegar og er viss um að þegar ímyndarbaráttan er orðin svona hörð vantar lítið uppá að fólk láti hendur skipta. Sérhagsmunagæslan er komin á alvarlegt stig þarna.

Er að velta fyrir mér hvernig Icesave-málið þróaðist allt samna. Finn á mér að ég mun ekki kjósa ÓRG ef ég finn minnsta vott um eiginhagsmunastefnu hjá honum í sambandi við það mál. Flest eða öll atkvæði sem hann kemur til með að fá verða útá frammistöðuna þar. Reyndar blasir alveg við að hann hugsar jafnan um eigin hag á undan öllu öðru.

Minntist um daginn á mótorhjól ef ég man rétt. Hef haldið áfram að lesa mótorhjólabókmenntir síðan. Bókin sem myndin hér er af er sú nýjasta sem ég hef lesið af því tagi. Hún heitir: Iceland: A stormy motorcycle adventure og er eftir Sherry McCarthy. Nánari upplýsingar um bókina má fá á: http://www.amazon.com/s/ref=nb_sb_noss?url=search-alias%3Daps&field-keywords=Iceland+a+storymy+motorcycle+adventure Þetta er um margt ágætisbók og lýsir vel ferðalagi þeirra skötuhjúanna um Ísland. Því er ekki að leyna að landið er hjá höfundinum í dálítið rósrauðum bjarma, en þó ekki að öllu leyti. Það sem gerir lesturinn mun skemmtilegri en ella er auðvitað að maður skuli vera sæmilega kunnugur staðháttum. Næsta mótorhjólabók sem ég er að hugsa um að lesa er þessi:

Og nánari upplýsingar um hana er að finna á http://www.amazon.com/s/ref=nb_sb_noss?url=search-alias%3Dstripbooks&field-keywords=Old+men+can%B4t+wait .

Sagt er að hið gríðarlega tap J.P. Morgan bankans um daginn gæti verið byrjunin á nýrri heimskreppu. Það athyglisverðasta við það tap er að það var engum að kenna, varð bara sisvona.

Ný bjalla.

1668 - Mistök á lögmannsstofu (bara plat)

Gamla myndin.
Þarna sýnast mér vera Jón Eðvald Alfreðsson, „Konni“, Sigurður Fjeldsted og Árni Gíslason.

Málþóf er alltaf málþóf hvað sem hver segir. Gallinn við það sem er að gerast á alþingi þessi dægrin er sá að vafasamt er að stjórnarliðar séu nokkuð betri en stjórnarandstaðan í þessum sökum. Þó er ekki hægt að fullyrða um það, því aðferðirnar sem beitt er við málþófið breytast í sífellu. Ragnheiður Elín Árnadóttir sem stjórnar málþófinu núna er að því leyti verri en þeir sem fengist hafa við slíkt áður að hún kann ekki að leyna neinu og málþófið er augljóst.

Af því að stjórnarþingmenn vita ósköp vel að þeir muni nýta sér þessa aðferð ef þeir telja sig þurfa þess þá þora þeir ekkert að gera. Það er samt auðvelt að losa sig við þessi ósköp en þingmennirnir sem fyrir þessu standa hugsa ekki um virðingu neinna. Hvorki sína eigin eða alþingis. Þykjast vera að hugsa um þjóðarhag en eru bara að hugsa um hvernig þeir eigi að eyða peningunum sem þeir fá fyrir þennan asnaskap.

Það er hægt að ergja sig heil ósköp yfir því hvað alþingismenn eru vitlausir og hve hægt gengur að koma þeim til aðstoðar sem fóru illa útúr Hruninu, en spurningin er hvort þetta skiptir nokkru máli. Er ekki alveg eins merkilegt að ergja sig útaf tapi knattspyrnuliðsins síns í síðasta leik? Jú, jú rexið í þingmönnunum skiptir eflaust máli fyrir þróun þjóðfélagsins, fótboltinn kannski líka. Er ekki bara best að slá þessu öllu upp í kæruleysi og reyna að plata náungann sem allra mest og ota sínum tota. Græða bara eins og samviskulaus útrásarvíkingur. Meðan maður gerir það er ágætt að þykjast vera voða góður og styrkja góð málefni hæfilega mikið.

Það er nefnilega ekkert víst að maður eigi annað líf. Kannski er bara best að lifa þessu eins og enginn sé morgundagurinn. Þá þarf maður ekki að sjá eftir neinu þegar maður fer yfir móðuna miklu. Það sem gerist eftir það skiptir mann nákvæmlega engu máli.

Ég er alls ekki nógu góður myndasmiður. Myndirnar sem ég birti á blogginu mínu (þær nýlegu í endann altsvo) eru ekki nærri nógu góðar. Enda teknar á einskonar Instamatic-vél. Stillingarnar á henni eru að mestu sjálfvirkar. Það er langþægilegast að nota þær. Gömlu myndirnar hjá mér eru fæstar nógu skýrar. Það er margt sem þarf til að geta tekið sæmilegar myndir. Eitt af því nauðsynlegasta er að hafa góðar græjur og kunna á þær. Einnig þarf gott myndauga og svo fer það eftir tegundum mynda hvað er mikilvægast. T.d. þarf næstum ótakmarkaða þolinmæði til að taka góðar dýramyndir. Nútildags er líka mikilvægt fyrir ljósmyndara að kunna að fótósjoppa myndir, eða lagfæra þær eins og líka má kalla það. Myndir af fólki eru oft það einfaldasta því þá eru það yfirleitt augnablikið og svipbrigðin sem ráða því hvort myndin er góð eða ekki.

Fyrir einhverja tilviljun horfði ég í gærkvöldi á sjónvarpsstöðina ÍNN og sá þar Gísla nokkurn Gíslason frá Norhern lights energy http://nle.is/ segja frá rafmagnsbílum sem fyrirtækið er að fara að setja á markaðinn. Þá bíla á aðeins að setja í samband við venjulegt rafmagn og gætu þeir vel átt framtíð fyrir sér hér á Íslandi. Nánari upplýsingar má eflaust fá á heimasíðu fyrirtækisins.

Hvar er Búddha?